Czat jest dostępny tylko dla zarejestrowanych użytkowników.

Nieaktywny

Kontrola dostępu, rejestracja czasu pracy

Kontrola dostępu to szereg urządzeń i mechanizmów mających za zadanie kontrolowanie i weryfikację dostępu osób do wydzielonych części budynku lub innych strategicznych miejsc. Urządzenia kontroli dostępu możemy podzielić na kontrolery autonomiczne – pracujące samodzielnie, obsługujące jedno przejście oraz kontrolery systemowe – wchodzące w skład większych układów kontroli odstępu, obsługującej wiele przejść.

Do najprostszych kontrolerów autonomicznych w kontroli dostępu możemy zaliczyć zamki szyfrowe lub czytniki autonomiczne na karty zbliżeniowe. Po podłączeniu do elektrozaczepów lub zwór elektromagnetycznych, umożliwiają one proste sterowanie otwieraniem drzwi. Zazwyczaj do kontrolerów autonomicznych możemy wprowadzić parę haseł (użytkowników) lub wczytać kilka kart zbliżeniowych RFID. Proste kontrolery autonomiczne nie dają możliwości rejestracji zdarzeń i archiwizowania ich w postaci bazy danych.

Zamek szyfrowy

Zamek szyfrowy do prostej kontroli dostępu.

 

Bardziej rozbudowana kontrola dostępu połączone jest często z rejestracją czasu pracy. Takie systemy zbudowane są w oparciu o centrale kontroli dostępu i czytniki systemowe (kontrolery przejścia) komunikujące się między sobą po magistrali systemowej. Dodatkowo centrala systemu ma szereg funkcji, które umożliwiają zbieranie danych i ich późniejszą obróbkę. Dzięki temu oprócz zabezpieczenia konkretnych pomieszczeń np. w firmie, uzyskujemy informacje o czasie przebywania poszczególnych osób na terenie zakładu, w danym pomieszczeniu, itp.

Centrala kontroli dostępu

Centrala w zaawansowanych systemach kontroli dostępu.

 

Jednym z działów kontroli dostępu jest biometryczna kontrola dostępu. Opiera się ona na odczytywaniu i analizowaniu unikalnych cech ciała ludzkiego. Przykładem są czytniki linii papilarnych.

Kontrola dostępu, rejestracja czasu pracy

Kontrola dostępu to szereg urządzeń i mechanizmów mających za zadanie kontrolowanie i weryfikację dostępu osób do wydzielonych części budynku lub innych strategicznych miejsc. Urządzenia kontroli dostępu możemy podzielić na kontrolery autonomiczne – pracujące samodzielnie, obsługujące jedno przejście oraz kontrolery systemowe – wchodzące w skład większych układów kontroli odstępu, obsługującej wiele przejść.

Do najprostszych kontrolerów autonomicznych w kontroli dostępu możemy zaliczyć zamki szyfrowe lub czytniki autonomiczne na karty zbliżeniowe. Po podłączeniu do elektrozaczepów lub zwór elektromagnetycznych, umożliwiają one proste sterowanie otwieraniem drzwi. Zazwyczaj do kontrolerów autonomicznych możemy wprowadzić parę haseł (użytkowników) lub wczytać kilka kart zbliżeniowych RFID. Proste kontrolery autonomiczne nie dają możliwości rejestracji zdarzeń i archiwizowania ich w postaci bazy danych.

Zamek szyfrowy

Zamek szyfrowy do prostej kontroli dostępu.

 

Bardziej rozbudowana kontrola dostępu połączone jest często z rejestracją czasu pracy. Takie systemy zbudowane są w oparciu o centrale kontroli dostępu i czytniki systemowe (kontrolery przejścia) komunikujące się między sobą po magistrali systemowej. Dodatkowo centrala systemu ma szereg funkcji, które umożliwiają zbieranie danych i ich późniejszą obróbkę. Dzięki temu oprócz zabezpieczenia konkretnych pomieszczeń np. w firmie, uzyskujemy informacje o czasie przebywania poszczególnych osób na terenie zakładu, w danym pomieszczeniu, itp.

Centrala kontroli dostępu

Centrala w zaawansowanych systemach kontroli dostępu.

 

Jednym z działów kontroli dostępu jest biometryczna kontrola dostępu. Opiera się ona na odczytywaniu i analizowaniu unikalnych cech ciała ludzkiego. Przykładem są czytniki linii papilarnych.